کتاب «درخشش‌های تیره» یکی از آثار مهم آرامش دوستدار است که در آن او با نگاهی انتقادی به سراغ روشنفکری ایرانی می‌رود. این کتاب به بررسی این پرسش می‌پردازد که چرا تفکر مستقل و پرسش‌گر در جامعه ایرانی شکل نگرفته یا تداوم نیافته است.

دوستدار معتقد است که فرهنگ دینی نه‌تنها ساختار فکری جامعه را شکل داده، بلکه روشنفکران ایرانی نیز، آگاهانه یا ناآگاهانه، در همان چارچوب باقی مانده‌اند. به باور او، بسیاری از متفکران ایرانی تنها ظاهر تفکر غربی را اقتباس کرده‌اند، بدون آن‌که جوهر و روش آن را درونی کنند. در نتیجه، به جای پرسش‌گری، نوعی شبه‌فکر و شبه‌روشنفکری پدید آمده که مانع از رشد تفکر انتقادی شده است.

درخشش‌های تیره، اثری فلسفی، چالش‌برانگیز و عمیق است که خواننده را به بازنگری در بنیان‌های فکری، فرهنگی و هویتی خود دعوت می‌کند. نثر کتاب، اگرچه دشوار و پرمفهوم است، اما برای کسانی که به دنبال درک ریشه‌های ناپرسایی در فرهنگ ایرانی هستند، بسیار ارزشمند خواهد بود.