نسیم وهابی (Nasim Vahabi ) نویسنده و پژوهشگر اهل ایران است.

دانش آموخته ی زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه آزاد تهران، در موسسه ملی زبان و تمدن های شرقی فرانسه درس خوانده (استاد راهنما: کریستف بالایی)، و دارای دکترای ادبیات تطبیقی از دانشگاه نانتر پاریس است (استاد راهنما: ورونیک ژلی -Veronique Gely[۱] ).

او با شورای کتاب کودک و مجله ی کلک همکاری داشته، در جهان کتاب مقالات متعددی به چاپ رسانده و با مجله ی فرانسوی ان ار اف (NRF از انتشارات گالیمار) در تهیه ی شماره ی مخصوص ادبیات ایران همکاری کرده است . عضو انجمن قلم فرانسه، زمینه ی کاری او حوزه ی کتاب و ادبیات است.

نسیم وهابی

Nasim Vahabi

France

Iran

Australia

نشر ناکجا

من رمان نیستم

گاه فقط یک اسم، یک اسم خاص، ما را به سال‌های کودکی پرتاب می‌کند. گاه فقط یک جمله، یک شعر، یک عبارت خاطره‌ای جمعی را زنده می‌کند که در حافظه‌ی بیشتر مردم یک شهر ثبت شده. گاه فقط یک تصویر یاد عادتی فراموش‌شده را زنده می‌کند که روزی عادت همه‌ی مردم یک جامعه بوده. گاه خاطره‌ای کم اهمیت، از این جهت اهمیت می‌یابد که حافظه‌ی ما را بیدار می‌کند. حافظه‌ای که نگهبان گذشته‌ی ماست با همه‌ی زخم‌ها و لبخندها و خاطره‌های تلخ یا گوارایش؛ حافظه‌ای که پشتوانه‌ی درک ماست از لحظه‌ای که داریم می‌گذرانیم.

این خاطره‌ها، چه کوتاه و یک خطی باشند چه چند صفحه‌ای، برشی از زندگی را نشان می‌دهند. زندگیِ متشکل از تجربه‌های ساده و فراموش‌شدنی. تجربه‌هایی که ردشان، هر چند کمرنگ، بر شخصیت هر فرد تأثیر می‌گذارد. فرد، که سرنوشتش خواسته یا نخواسته با تاریخ و سیاست و سرنوشت معاصر جامعه‌اش گره می‌خورد. تاریخ، نه فقط به معنی تجربه‌هایی که یک ملت و یک جامعه از سر گذرانده، بلکه حتی به معنی شخصی و فردی آن. تاریخِ تک تک ما، تاریخِ خانواده، تاریخِ رنج‌های مشترک و شادی‌های تقسیم‌شدنی که افراد یک محله در کنار هم تجربه کرده‌اند. 

این یادم می‌آیدها، شامل خاطره‌هایی است که طی سال‌ها در ذهن من شکل گرفته‌اند. خاطره‌هایی که حتی اگر عمیقاً شخصی نبوده باشند، به نحوی تجربه شده‌اند. به عبارت دیگر، بیشتر آنها در حافظه‌ی جمعی عده‌ی زیادی از هم نسلان من، و چه بسا یکی دو نسل دیگر نیز، به نوعی، نقش بسته‌اند.