این کتاب با عنوان «۴ مقاله» مجموعه‌ای از چهار نوشتار است که در سال‌های مختلف نوشته است. او در این نوشتارها به بررسی تاریخی موسیقی ایران پرداخته و از این دریچه به دل تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران می‌‌رود و با بیانی خوش‌خوان و قصه‌گونه دست به نقادی می‌زند. از نقد گذشته‌گرایی و نوستالژی‌پسندی - که روز به روز هم در بین ایرانیان محبوب‌تر می‌شود- و تبعات آن بر هنر ایران در یک نوشتار، تا نگاهی به تحول موسیقی ایران پس از انقلاب اسلامی و چگونگی به خدمت گرفتن آن در سرودهای دوران انقلاب و جنگ یا از آنِ خود سازی سبک پاپ، و تشکیل گروه‌های آلترناتیو و زیرزمینی در نوشتاری دیگر. او همچنین در نوشته‌ای این ایده را طرح و بسط می‌دهد که چطور موسیقی سنتی ایران با مفهوم استبداد سازگار است. این‌ها و موضوعاتی دیگر، درونمایه‌ی کتابی‌ست که نامجو، خود، بسیار دوست‌می‌داردش و آن را عصاره‌ی زندگی موسیقایی‌اش می‌داند.


«چهار مقاله» همراه با نسخه‌ی گویای کتاب، با صدا و موسیقی محسن نامجو به فروش می‌رسد.