در برابر پرسش‌ها و نظرات دکتر سعید محمدحسنی، دکتر اسماعیل نوری علا، شاعر و منتقدی که اکنون پا به 80 سالگی گذاشته، در کتاب «معماری شعر»، که پس از «صور و اسباب در شعر امروز ایران» (تهران - 1348 شمسی) و «تئوری شعر« (لندن – 1373)، سومین کتاب او درباره‌ی هنر شاعری محسوب می‌شود، این هنر را بر روی میز تشریح می‌خواباند، به کالبد شکافی آن می‌پردازد، و با کمک گرفتن از سه مفهموم «جسم و جان و روان» می‌کوشد نشان دهد که شاعر که خیال‌های خود را در قالب واژه‌ها جسمیت بخشید، چگونه به این محموعه‌ی ساختارمند «جان» می‌بخشد و آنگاه می‌کوشد تا این جسم جاندار «روان» شخصی ویژه‌ای بیابد تا نام اوی «آفرینشگر»، به عنوان یک شاعر، در صحیفه‌ی هنرهای ملت‌اش ثبت شود. در این کار ما با بیش از 40 مفهوم تفکیکی بکار رفته در آفرینش و نقد شعر آشنا می‌شویم، دلایل پیدایش نحله‌های مختلف شعری و مکاتب گوناگون نقد شعر را می‌شناسیم و در پایان به این نتیجه‌ی عملی می‌رسیم که در عصر ما شاعری دیگر چندان با عوالم معماری و مجسمه سازی و دیگر هنرهای پلاستیک (یا تجسمی) تفاوتی ندارد.