پژوهش در زمينه‌یِ همسانی‌هایِ دستوریِ زبان‌هایِ ايرانی با ديگر زبان‌هایِ هند و اروپایی هنوز به اندازه‌یِ بايسته انجام نپذيرفته‌است. دستورِ سنّتیِ زبان‌هایِ ايرانی بيشتر از رویِ دستورِ زبانِ عربی الگوبرداری گشته، و از اين رو خويشاوندیِ دستورِ اين زبان‌ها با سانسکريت و زبان‌هایِ اروپایی تا اندازه‌یِ بالایی به بادِ فراموشی سپرده شده‌است.

بررسیِ زبان‌هایِ خويشاوند می‌تواند راه‌گشایی برایِ ريشه‌يابیِ دستورهایی باشد که بر زبان‌شناسی، واج‌شناسی و آواشناسیِ زبان‌هایِ ايرانی حکم‌فرما هستند.