حکومت‌های دیکتاتوری تکلیف‌شان با مردم خود و جوامع دیگر را به وضوح روشن می‌کنند، آنها با زور خواست و قدرت خود را به دیگران تحمیل می‌کنند و حداقل در این تحمیل قدرت که با نقض حقوق و آزادی‌های بشری و گاهی تجاوز به جوامع دیگر همراه است، نوعی صداقت نهفته است. دیکتاتورها خود را حاکم مطلق می‌دانند و در این خصوص نیز با توده‌ها و خواص با نیرنگ و خدعه رفتار نمی‌کنند.

اما، این موضوع در خصوص حکومت‌های توتالیتر یا تمامیت‌خواه متفاوت است، آنها از همه‌ی ابزارهای اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، هنری و... جامعه‌ی تحت سیطره‌ی خود برای مدیریت توده‌های مردم استفاده می‌کنند و از طریق فریب و نیرنگ، سایه سیاه خود را بر اقتصاد می‌گسترانند تا با رابطه‌ای دوجانبه‌ی بین قدرت و ثروت هر دو مورد را در اختیار خود داشته باشند و برای تعمیق آن با سه عامل، زر، زور و تزویر، همین‌طور همراه کردن یک ایدئولوژی رسمی و منحصر به فرد، ضمن در اختیار گرفتن خصوصی‌ترین امور فردی و نادیده گرفتن حقوق مسلم و اولیه بشری در قلمرو سرزمینی خود، برای سایر جوامع بشری نیز خطری بالفعل به حساب آیند، آن گونه که همیشه یکی از طرف‌های اصلی جنگ‌های خانمانسوز بین‌المللی بوده‌اند.

تمامیت‌خواهی آنها محدود به قلمرو سرزمینی شان نمی‌شود، چرا که برای حفظ توان و امکان مدیریت توده‌های مردم لاجرم نیازمند دشمنان خارجی هستند و دشمن‌تراشی‌های مداوم آنان از چالش‌های بنیادینی است که امنیت بین‌المللی را به خطر می‌اندازد. در این کتاب سعی شده تا با پیوند حق تعیین سرنوشت ملت‌ها با حقوق بین‌الملل امروزی و برشمردن خطرات این حکومت‌ها در طول تاریخ تا به امروز، به سیاست‌مداران کشورهای قدرتمند و دموکراتیک دنیا، همین‌طور مردم در چنبره‌ی قدرت این حاکمان گقته شود که هرگونه تعلل در برخورد یا تعامل با آنها نتیجه‌ای جز ایجاد ناامنی در سطح بین‌المللی و کشتار و تجاوز در سطح ملی برای ملت‌های خود و همسایگان نخواهد داشت.