حرف می‌زدم و صدایی شبیه صدای خودم را می‌شنیدم. ماهیچه‌های صورتم مثل ماهیچه‌های صورت آدم‌هایی تکان می‌خورد که حرف می‌زدند. لبِ پایینم بیشتر از لبِ بالا تا می‌شد. صدایم بالا و پایین می‌شد. انگار صدایم زنی بود در رختخواب، که بی آنکه فکر کند دوستش دارد یا نه، بالا و پایین می‌رود.

(بخشی از داستان دوازده طبقه می‌شود چند متر نوشته الهام رستگار عالم)