تینوش  نظم‌جو

ویرژینی دپانت، نویسنده‌ی فرانسوی و برنده‌ی جایزه‌ی رنودو در سال ۲۰۱۰، که چهار سال هم یکی از داوران جایزه‌ی گنکور بود، از شورشی‌ترین و بی‌پرواترین صداهای ادبیات معاصر فرانسه به شمار می‌آید.

«تئوری کینگ کونگ» ترکیبی است از خاطرات شخصی، نظریه‌ی انتقادی و مانیفستی فمینیستی که با زبانی بی‌پرده و قدرتمند، باورهای رایج درباره‌ی تجاوز، روسپی‌گری، زنانگی و جنسیت را به چالش می‌کشد. این اثر، که هم محبوب‌ترین و هم بحث‌برانگیزترین کار دپانت محسوب می‌شود، با نثری تند و در عین حال حساس، تجربه‌های زیسته‌ی زنانی را روایت می‌کند که بیرون از چارچوب‌های پذیرفته‌شده‌ی «زنانگی ایده‌آل» زندگی می‌کنند.

دپانت در این کتاب، الگوهای فرساینده و سمیِ جنسیتی را به خواننده یادآوری می‌کند و راهی برای رهایی از آن‌ها پیش رویش می‌گذارد. «تئوری کینگ کونگ» فراخوانی است برای شورش؛ برای فمینیسمی پانک، بی‌پروا و نوین که شرم‌ها و تابوها را کنار می‌زند و به بیان نویسنده «همه چیز را به گا می‌دهد.»

France

Iran

Australia

نشر ناکجا

کینگ کونگ تئوری

آرزو دادور

ویرژینی دپانت

Dans un café, au milieu de nulle part, une jeune femme habillée en actrice de théâtre télévisé islamique se fait raconter, à la manière de shéhérazade, une histoire à dormir debout, par le patron du café qui veut la retenir quelques heures de plus dans son établissement. Une fable fantastique, kafkaïenne, grotesque et drôle, sur l’oppression et la dictature dans un pays qui pourrait être celui des mille et une nuits...

Hugopsi

مانا نیستانی (زادهٔ ۱۳۵۲ در تهران) کاریکاتوریست ایرانی است. کاریکاتور جنجالی او در روزنامهٔ ایران موجب واکنش‌هایی شد. وی درخلال اعتراضات معترضان به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ اقدام به ترسیم کاریکاتورهایی بر ضد سران حکومت ایران نمود. مانا نیستانی پس از خروج از ایران برای مدتی در مالزی مقیم و مشغول به تحصیل بود. او هم‌اکنون ساکن پاریس است. او در دسامبر ۲۰۱۱ از بابت کاریکاتوری در سایت رادیو زمانه مورد تقدیر «جایزهٔ کاریکاتور سیاسی سازمان ملل» قرار گرفت.

در پی چاپ یکی از تصویرسازی‌هایش در روزنامه ایران که سوسکی را که به زبان ترکی آذربایجانی کلمه‌ای گفته نشان می‌داد، باعث توقیف روزنامه ایران و دستگیری او و مهرداد قاسمفر، سردبیر روزنامهٔ ایران جمعه شد. مانا نیستانی بعدها و در تاریخ ۲۸ خرداد ۱۳۸۹ گفت: «اطمینان می‌دهم که هیچ‌گاه قصد ضربه زدن و ناراحت کردن هیچ گروهی را نداشته‌ام.

 

جوایز

مقام چهارم - اولین دورهٔ مسابقات آسمان آبی تهران

مقام دوم - دومین دورهٔ مسابقات آسمان آبی تهران

مقام دوم - مسابقه کاریکاتور وزارت مسکن با عنوان خانه

مقام دوم - مسابقهٔ نشریهٔ گل آقا با عنوان بمب اتمی

مقام اول بخش طنز تصویری (کاریکاتور) - ششمین دورهٔ جشنوارهٔ مطبوعات

مقام اول بخش طنز تصویری (کاریکاتور) - هفتمین دورهٔ جشنوارهٔ مطبوعات

نشان بین‌المللی شجاعت در کاریکاتور مطبوعاتیِ سال ۲۰۱۰ از سوی «شبکهٔ بین‌المللی مدافع حقوق کاریکاتوریست‌ها»

مانا نیستانی

Mana Neyestani

ناشناس در این آدرس یک داستان بلند کوتاه یا یک داستان کوتاه بلندی‌ست که برای نخستین بار سال ۱۹۳۸ در آمریکا زیر قلم کرسمان تایلور منتشر شد.

داستان سال ۱۹۳۲ آغاز می‌شود با نامه‌نگاری دو دوست و شریک یک گالری نقاشی در سان‌فرانسیسکو. یکی، مارتین شولسه، آلمانی‌ و دیگری، ماکس آیزنشتاین، آمریکایی و یهودی‌.

مارتین شولسه‌ی آلمانی با زنش به کشورش بازمی‌گردد تا بچه‌هایش را آن‌جا بزرگ کند و این دو دوست برای هم نامه‌های صمیمانه‌ای می‌نویسند و این نامه‌نگاری قالب اصلی این داستان است.

در آغاز سال ۱۹۳۳ هیندنبورگ قدرت را در آلمان به آدولف هیتلر، رهبر حذب ناسیونال‌سوسیالیست که با آرای مردم انتخاب شده، واگذار می‌کند.

کم‌کم لحن نامه‌های این دو دوست تغییر می‌کند. ماکس آمریکایی از آن‌چه درباره‌ی رژیم جدید برلین می‌شنود ابراز نگرانی می‌کند و مارتین آلمانی به تفکر نازی دلبسته می‌شود. میان آن‌ها سوءظن، فاصله و حتی نفرتی غریب ایجاد می‌شود. میان دو انسان متفکری که تاریخ روبروی هم قرار می‌دهد. و پایانی شگفت‌انگیز که برایتان این‌جا تعریف نمی‌کنم و مانند پایان فیلم‌های هیچکاک توصیه می‌کنم برای دوستان‌تان هم تعریف نکنید.

ماکس در نامه‌ی ۳ اوت ۱۹۳۳ به دوست آلمانی‌اش مارتین می‌نویسد: این نامه هیچ شباهتی به تو نداشت و محتوای آن را تنها می‌توانم به ترس تو از سانسور تعبیر کنم. آن مردی که مثل برادرم دوست می‌داشتم و قلبش همیشه لبریز از مهر و محبت بود نمی‌تواند، حتی منفعلانه، شریک کشتار انسان‌های بی‌گناه باشد. من هنوز اطمینانم را به تو از دست ندادم و دعا می‌کنم که اشتباه نکرده باشم. کافی است که با نوشتن یک “آری” در نامه‌ات این را برای من ثابت کنی. بدون هیچ شرح بیشتری که برای تو خطرناک باشد. این مرا قانع خواهد کرد که تو بازی‌ات، بازی فرصت طلبی‌ست اما احساسات عمیق‌ات عوض نشده‌اند. و من خیال واهی نداشتم وقتی فکر می‌کردم اندیشه‌ی تو آزادخواه و راست است و برایت کردار بد به هر اسمی که انجام شود، بد است.

و مارتین در جوابش می‌نویسد: نامه‌ی تو را دریافت کردم. جواب تو هست : “نه”. تو یک آدم احساساتی هستی. اما بی‌اطلاعی که همه‌ی آدم‌ها از جنس تو نیستند.(...) من، یک آزادی‌خواهِ تقریبأ آمریکایی ؟ هرگز ! من یک وطن پرست آلمانی هستم. (...) تو می گویی که ما آزادی‌خواهان را شکنجه می‌دهیم و کتاب می‌سوزانیم. بهتر است بیدار شوی. آیا جراحی که غده‌ی سرطانی را عمل می‌کند چنین احساسات ابلهانه‌ای از خود نشان می‌دهد ؟ او بدون  وجدان‌درد می‌شکافد. آری، ما بی‌رحم هستیم. تولد عملی خشن است. و تولدِ دوباره‌ی ما هم خشن است.

ناشناس در این آدرس، نوشته‌ی یک زن خانه‌دار آمریکایی، کرسمن تایلور، با ترجمه‌ی تینوش نظم‌جو در نشر ناکجا... یا حکایت انسان‌ها که چگونه در بازی حوادث رنگ می‌گیرند و رنگ می‌بازند...  

ناشناس در این آدرس

کرسمان تایلور
نویسنده

۱۹۰۳ - آمریکا

کرسمان تایلور
کا‌ترین کریسمَن تِیلور (۱۹۹۷-۱۹۰۳)، نویسنده‌ی آمریکاییِ آلمانی‌الاصل در شهر پورتلند در ایالت اورگونِ آمریکا به دنیا می‌آید. پس از اتمامِ تحصیل در رشته‌ی ادبیات و روزنامه‌نگاری در دانشگاهِ اورگون، به سان‌فرانسیسکو نقل مکان می‌کند و در آنجا به کار تصحیح و تحریر در حوزه‌ی تبلیغات مشغول می‌شود. در همین دوران، نوشتن را در اوقات فراغت آغاز می‌کند و گهگاه نوشته‌هایش را در مجلات کوچک ادبی به چاپ می‌رساند. وی در سال ۱۹۲۸ با مالک یک شرکت تبلیغاتی به نامِ اِلیوت تِیلور ازدواج کرده و یک زنِ خانه‌دار می‌شود. حاصل این ازدواج چهار فرزند است.

خانواده‌ی تِیلور در سال ۱۹۳۸ به نیویورک مهاجرت می‌کند، و کا‌ترین در‌‌ همان سال نخستین و مشهور‌ترین اثر خود را با نام «نا‌شناس‌ دراین آدرس» می‌نویسد: اثری برجسته درباره‌ی نازیسم. اما ناشر این اثر و همسر کا‌ترین هر دو معتقدند: "این داستان بسیار قوی‌تر از آن است که تحتِ نام یک زن منتشرشود!" به این ترتیب، در تصمیمی مشترک، نامِ مستعار و مذکرِ کریسمن تِیلور را برای او برمی‌گزینند؛ نامی که تا پایانِ عمر بر روی او باقی می‌ماند.

پس از فروش پنجاه هزار نسخه از این کتاب، نشرهای خارجی نیز به سرعت اقدام به چاپ آن به زبان‌های دیگر می‌کنند. اما این اثر در آلمان نازی ممنوع اعلام می‌شود، و به همین دلیل نسخه‌ی آلمانیِ آن در مُسکو پایتخت روسیه به چاپ می‌رسد. مدتی بعد، اِف. بی. آی مرد جوانی را که از سلطه‌ی نازیسم در آلمان گریخته و به آمریکا پناهنده شده، به کریسمن تِیلور معرفی می‌کند و این مرد جوان حکایت زندگی خود و واقعیت رژیم هیتلر را برای تِیلور بازگو می‌کند. این شخص به قهرمانِ دومین اثر تِیلور با عنوانِ «روزِ بی‌بازگشت» می‌شود، اثری که در سال ۱۹۴۲ منتشر می‌شود.

در سال ۱۹۴۴، کُمپانیِ کُلُمبیا پیکچرز اقتباسی سینمایی از «نا‌شناس‌ در این آدرس» را به کارگردانیِ ویلیام کامرون مِنزیس تولید می‌کند. فیلمنامه‌ی دیگری نیز بر اساسِ همین اثر در روسیه نوشته می‌شود که البته هرگز فیلمی بر پایه‌ی آن ساخته نمی‌شود. تیلور از سال ۱۹۴۷ شروع به تدریسِ علوم انسانی، روزنامه‌نگاری و نگارش در کالجِ گِتیزبِرگ در ایالت پنسیلوانیا می‌کند.

او اولین زنی است که در این کالج کُرسیِ رسمیِ استادی را به دست می‌آورد. تیلور در سال ۱۹۵۳ همسر خود را از دست می‌دهد. وی به مدت ۱۹ سال، فعالیت خود را در گِتیزبِرگ ادامه می‌دهد و در این دوران حدودِ دَه داستان کوتاه منتشر می‌کند که یکی از آن‌ها در سال ۱۹۵۴ به عنوان بهترین داستان کوتاه آمریکایی برگزیده می‌شود.

او در سال ۱۹۶۶ بازنشسته می‌شود و در پی آن به شهر فلورانس در ایتالیا عزیمت می‌کند، و در آن‌جا اثر دیگری با عنوانِ «خاطراتِ فلورانس در زیرِ آب» می‌نویسد که موضوع آن را از سِیل‌های ناشی از رودخانه‌ی آرنو در ماه نوامبر‌‌ همان سال الهام گرفته است. در سال ۱۹۶۷ با جان رود مجسمه‌ساز آمریکایی ازدواج می‌کند. او نیمی از سال را در شهر می‌نیاپولیس در ایالتِ می‌نه‌سوتای آمریکا و نیمه‌ی دیگر سال را در نزدیکی فلورانس سپری می‌کند، و این روند را پس از مرگ همسر دوم‌اش در سال ۱۹۷۴ ادامه می‌دهد.

داستانِ «نا‌شناس‌ در این آدرس» به بیش از بیست زبان ترجمه می‌شود و در ‌‌نهایت در سال ۲۰۰۱ در آلمان نیز انتشار می‌یابد. کا‌ترین کریسمن تِیلور در ژوئیه‌ی سال ۱۹۹۷ در سن ۹۴ سالگی از دنیا می‌رود.

کتاب‌شناسی:


•    نا‌شناس در این آدرس (۱۹۳۸)
•    روزِ بی‌بازگشت (۱۹۴۲)
•    خاطرات فلورانس در زیر آب (۱۹۶۷)
•    مردان چنین دروغ می‌گویند (۲۰۰۴)
•    زنان چنین رویا می‌بافند (۲۰۰۶)
•    روزِ توفانی (۲۰۰۸)

کرسمان تایلور

Kressmann Taylor

مرد از زن درخواست می‌کند که به او ۹ شب مهلت بدهد تا همدیگر را بهتر بشناسند.

قراردادی ۹ شبه که بین آن‌ها بسته می‌شود.

قراردادی برای کشف یک دنیای دیگر.

دنیایی لبریز از تصویر و زبان تخیل...

                          و یک راز ابدی...

داستان خرس های پاندا به روایت یک ساکسیفونیست که دوست دختری در فرانکفورت دارد

ماتئی  ویسنی‌یک

برونو – تو نمی‌فهمی‌ که این مردک در یک زمان در سه‌تا جای مختلف پیداش می‌شه؟‌ ها‌ها! واسه تو این خنده‌داره؟

سزار – خب که چی؟ کار غیرقانونی که نکرده؟ هیچ قانونی در یک زمان سه‌جای مختلف زندگی کردن رو منع نمی‌کنه.

(سکوت. برونو فکر می‌کند.)

برونو – چرا!

گروبی – (به برونو.) در این مورد، فکر کنم راست می‌گه...

برونو – که چی؟

گروبی – قانون در این مورد چیزی نمی‌گه.

سه شب با مادوکس

در ابتدای حصر، وسایل‌مان برای نقاشی کم بود، نه مواد مدرن امروزی داشتیم و نه وسایل سنتی، هیچ یک. فقط مقداری مقوای ۷۰×۱۰۰، تعدادی ماژیک و خودکار، یک دسته کاغذ یادداشت کوچک ، چند قطعه ورق مس و شیشه، چند شیشه گواش، تعدادی فندک کارگاهی و یک لوله چسب.
یک سال بعد سخت‌گیری‌ها برای ورود وسایل نقاشی تا حدودی کم شد و گواش‌، آب‌رنگ، رنگ آکریلیک، قلم‌مو و برخی وسایل مجسمه‌سازی در حد موم و ... به دست‌مان رسید.
در جهان نقاشی و مجسمه‌سازی، وجود دو امضا در یک اثر چندان رواج ندارد. هماهنگی دو دریافت بصری و زیباشناختی، دو نوع تکنیک و دو نوع دریافت از جهان و هستی، جامعه و تاریخ چندان آسان نیست. اما انقطاع اجباری از جهان بیرون و رجوع دونفره به دنیای رنگ، استعاره، تمثیل و تشبیه، که در حقیقت کیمیای هنر است، خلاقیت دو نفره در یک اثر را ممکن کرد. گرچه، در کنار نقاشی‌های دونفره، نقاشی‌های انفرادی هم ادامه داشت. تنگناها و تنهایی و جریان سیال ذهن از یک سو اشارات مستقیم و غیرمستقیم به جهان واقعی در بیرون از حصر را پیش می‌کشید و از سوی دیگر تلمیحاتی تصویری از آثار هنرمندان بزرگ جهان همچون رضا عباسی و سیاه قلم و سلطان محمد، گویا، ونگوگ، ولیشتن اشتاین، مونک،  پیکاسو و دیگران را به کارمان وارد می‌کرد.  زیرا اگرچه دور خانه آجری ما را حصار کشیده بودند، خانه بی در و پیکرِ ذهن و تخیل را نمی‌شود با هیچ آهن و دیواری بست، و ما می‌توانستیم ارتباط ذهنی‌مان را با عالم هنر و فرهنگ بشری حفظ کنیم.
قبلاً هردوروزنامه‌نگار و روزنامه‌نویس بودیم. در حصر نیز همچنان روزنامه‌نگار و روزنامه‌نویس باقی ماندیم؛ وقایع اتفاقیه حصر روزنامه‌ای است پر از تصویر و خط‌خوردگی.
دوربین‌ها و شنودها در همه‌ جای خانه و حیاط آشکار و پنهان هر کلمه و هر ایما و اشاره را از دهان‌مان می‌ربودند و از رفتارمان می‌قاپیدند، لذا، هرچه را که می‌خواستیم به یکدیگر بگوییم و به گوش و چشم نامحرمان نرسد آن را می‌نوشتیم یا تصویر می‌کردیم و سپس خط می‌زدیم. چنین شد که سریالی از روزنامه‌ها به وجود آمد. خط‌خوردگی در حقیقت نشانه‌ی گفتگوی ما با یکدیگر است. گاه  بر روی کاغذهای کوچک یادداشت ابتدا تصویر نقش می‌بست و سپس نوشته‌ها و خط‌خوردگی‌ها از راه می‌رسیدند. گاهی هم اول نوشته بود و بعد خط‌خوردگی‌ها‌ و تصاویر آن را تکمیل می‌کردند. درنهایت آنها را بر روی مقوا کلاژ کردیم. این خط‌خطی‌ها شرح احوالات ماست و یا تحلیل‌های‌مان از شرایط ایران و جهان.
در تمام سال ۱۳۹۰ فقط توانستیم یک روزنامه تولید کنیم، و در سال‌های بعد به تدریج بقیه شماره‌ها و آثار دونفره و تک‌نفره خلق شدند.
باید صادقانه و بدون اعتقاد به مرگ مؤلف و با احترام به مرگ مؤلف و با احترام و باور به دریافت تماشاگر، تلقی زیباشناختی و تفسیر معنایی را به بینندگان‌ بسپاریم. باشد که تلاش محدود ما را، به همت و نگاه ملی و جهانی خود پیوند بزنند.

 

زهرا رهنورد - میرحسین موسوی

از پیش‌گفتار کتاب

 

 

Les peintres de la rue d'Etoile

نقاشان کوچه ی اختر

میرحسین موسوی خامنه (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۲۰) سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ به‌عنوان چهل و پنجمین نخست‌وزیر ایران خدمت کرد. او یکی از نخستین اعضای شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی و یکی از بلندپایه‌ترین اعضا و قائم‌مقامِ دبیرکل این حزب در دههٔ ۱۳۶۰ و نخستین سردبیر روزنامهٔ جمهوری اسلامی بود. او تا پیش از اعتراضات ۱۴۰۱ ایران، به‌عنوان شخصی اصلاح‌طلب شناخته می‌شد اما پس از آن، تغییر موضع داد و خواستار تشکیل مجلس مؤسسان برای تعیین نظام و قانون اساسی جدید در ایران شد.

موسوی در رشتهٔ معماری و شهرسازیِ دانشگاه ملی ایران تحصیل کرد. نخستین فعالیت دولتی رسمی او در جمهوری اسلامی به‌عنوان وزیر امور خارجه در ۱۳۶۰ بود. در همان سال به‌دنبال مرگ نخست‌وزیر وقت، محمدجواد باهنر، او به سمت نخست‌وزیری رسید. از آن‌جا که تمام سال‌های نخست‌وزیریِ او در زمان رهبری سید روح‌الله خمینی بود و خصوصاً در سال ۱۳۶۴ تمدید کابینهٔ او برای چهارسال مجدد با حکم خمینی به‌عنوان ولایت فقیهِ وقت صورت گرفت، از او با عنوان «نخست‌وزیر امام» نام برده می‌شود. موسوی پس از درگذشت خمینی، با تغییر قانون اساسی و حذف پست نخست‌وزیری، بیست سال از فعالیت‌های اجراییِ دولتی کناره گرفت.

اصلاح‌طلبان در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۸۴ از موسوی دعوت کردند که برای انتخابات ریاست‌جمهوری ثبت‌نام کند ولی او قصد نداشت به مشاغل دولتی برگردد و نپذیرفت؛ اما در سال ۱۳۸۸ وارد انتخابات شد و پس از اعلام نتایج، همراه با دیگر معترضان، نتیجهٔ انتخابات را ناشی از تقلب گسترده در انتخابات دانست و اعلام کرد که خودش پیروز انتخابات بوده‌است. او به رهبران جنبش اعتراضی ایران موسوم به جنبش سبز تبدیل شد و «راه سبز امید» را به عنوان بدنهٔ تشکیلاتی آن تأسیس کرد. گسترش جنبش سبب شد که حاکمیت از اسفند ۱۳۸۹ او و همسرش زهرا رهنورد و نیز مهدی کروبی را در حبس خانگی قرار دهد. نشریهٔ تایم در سال ۲۰۱۰ موسوی را یکی از تأثیرگذارترین افراد جهان نامید.

میرحسین موسوی

Mir Hosein Mousavi

زهره کاظمی[۳][۴] مشهور به زهرا رهنورد (زادهٔ ۲۸ مرداد ۱۳۲۴ در بروجرد) نویسنده، روزنامه‌نگار و هنرمند اهل ایران است.[۵][۶]

وی دکتریِ علوم سیاسی از دانشگاه آزاد اسلامی،[۵] کارشناسی مجسمه‌سازی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد پژوهش هنر از دانشگاه تهران[۷] دارد و ریاست دانشگاه الزهرا را بر عهده داشته‌است. او هم‌اکنون به همراه همسرش، میرحسین موسوی، از رهبران جنبش اعتراضیِ ایران موسوم به جنبش سبز در حصر خانگی به سر می‌برد. او در ابتدای انقلاب در تلویزیون ظاهر شد و طرحی راجع به پوشش اسلامی ارائه داد و پس از تشکیل شورای انقلاب نیز طرح پوشش اسلامی خود را به‌طور مکتوب به شورای انقلاب ارائه کرد. او در مصاحبه ای در ششم مرداد ۱۳۵۹ گفت: ما باید برای زنان و مردان در آغاز حفظ عفت عمومی را بعنوان یک اصل مطرح می‌کردیم و به‌طور جدی می‌خواستیم که رعایت بشود و برای عدم رعایت آن مجازات قرار می‌دادیم. در الجزایر زنانی که لباس کوتاه می‌پوشیدند پایشان را رنگ می‌زدند.[۸] رهنورد خود در قبل از انقلاب بی حجاب بود و معمولا از مینی ژوپ استفاده میکرد حتی یک زمان صادق خلخالی یک عکس مینی ژوپ پوشیده از او را به صحن مجلس اول آورده بود تا میرحسین موسوی را تخریب کند.[ او بهمراه میرحسین موسوی دو سال در امریکا بسر برد و در آنجا آزادانه رفتار میکرد. ممکن است نام خود را به این دلیل تغییر داده باشد که عکس ها و رفتارهای قدیمی در دسترس مردم قرار نگیرد. او خود یکی از دلایل تغییر نامش را تغییر لباس دانسته است.در جریان انتخابات دهم ریاست جمهوری خرداد ۱۳۸۸، همسران نامزدها به‌طور بی‌سابقه‌ای در تبلیغات انتخاباتی حاضر شدند. خصوصاً زهرا رهنورد که در فعالیت‌های تبلیغاتی همسرش میرحسین موسوی حضور چشمگیری داشت، حضوری که در خارج از ایران هم به چشم آمد. پیش از انتخابات، رسانه‌های غربی، زهرا رهنورد را میشل اوبامای ایران خواندند.

در بهمن ماه ۱۳۸۹ و پس از اعتراضات جنبش سبز در ۲۵ بهمن ۱۳۸۹، زهرا رهنورد به همراه همسرش میرحسین موسوی توسط مأموران امنیتی در حصر خانگی قرار گرفت و کلیه ارتباطات و رفت‌وآمد آن‌ها قطع شد.

زهرا رهنورد

Zahra Rahnavard

توکا نیستانی موش و گربه‌ی زاکانی را با شیوه و نگاه خودش به تصویر کشیده است.

 

شاهکار عبید زاکانی برای نخستین بار به چهار زبان فارسی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی با تصاویر توکا نیستانی در نشر ناکجا منتشر شده.

 

«موش و گربه»، اثر جاودان «نظام‌الدین عبید زاکانی»، منظومهٔ روایی یگانه‌ای است که از بسیاری جهات در گنجینهٔ ادب فارسی نظیر ندارد.

 

پژوهش‌گران ادبیات فارسی در زیبایی ادبی و اهمیت اجتماعی این اثر شگرف اتفاق نظر دارند.  می‌توان این منظومه را به تمام معنا، نمونهٔ نهایی طنز سیاسی دانست و از همین منظر در بوته نقد ادبی نهاد و سنجید.

 

آنچه در قالب این کتاب گفتن دارد، این است که نظیره امروزی، همان خصلت‌ها و بدایعی که متن منظومه موش و گربه را از یک سو مناسب زمانه عبید و عماد یا مبارزالدین و شاه شجاع می‌کردند و از سوی دیگر همین منظومه را در تاریخ شعر فارسی یگانه کرده‌اند، به کارتون‌های «توکا نیستانی» خصلتی می‌بخشند که آن‌ها را افزون بر این که عمیقا امروزی و با بازگویی آن حکایت در این دوران متناسب می‌سازند، برای خواننده این دوران، ملموسیتی آشکار به حکایت عبید می‌بخشند.

به روایت توکا نیستانی

موش و گربه

ایزابل استومپل

Isabel Stumpel

فرانکلین لویس

Franklin Lewis

خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی معروف به عبید زاکانی شاعر، نویسنده و لطیفه‌پرداز ایرانی قرن هشتم هجری است که طبق قراین موجود در اواخر قرن هفتم یا اوایل قرن هشتم ه.ق. در یکی از توابع قزوین چشم به جهان گشود. عبید شاعری خوش ذوق و آگاهی است که نکته یابی و انتقاد های ظریف اجتماعی او معروف است. شاعری که ناملایمات های اوضاع آشفته روزگار خود را بر نمی تافت و تزویر و ریاکاری حاکمان را در آثارش به تصویر می‌کشد
 صرف نظر از این‌که عبید شاعر بوده‌ است، همگان نام او را با طنز و هزل عجین و اغلب عامه او را به لطایفش می‌شناسند. برخی عبید زاکانی را پدر طنز فارسی لقب داده‌اند. در این میان منظومه موش و گربه شهرت بسیار داشته و ریش نامه و صد پند از همه لطیف ترند. مانند بسیاری از طنزپردازان متقدم مانند سعدی شیرازی، طنز و هزل به یکسان در لطایف او راه یافته‌ است.


عبید ذاکانی

Obeyd Zakani

قرنطینه که آمد، ترجمه‌ی این چند هایکو را آغاز کردم. دشوارتر از آن بود که می‌پنداشتم. آنچه مد نظر داشتم آن بود که هماره، وجه ریتمیک جملات فارسی، خودنمایی کنند. گاه میان ۴ یا ۵ انتخاب می‌ماندم، و معیارم همیشه رقاص‌ترین جملات بود. حاصل آن است که اینجا پیشکش شماست.

 

محسن نامجو از پیشگفتار کتاب یکی غراب تنها

 

کتاب هایکوهای ژاپنی به انتخاب و ترجمه‌ی فارسی محسن نامجو از زبان انگلیسی و ترجمه‌ی تینوش نظم‌جو به فرانسه 

Un corbeau silitaire / A solitary crow

یکی غراب تنها

محسن نامجو (زادهٔ ۱۴ اسفند ۱۳۵۴ در تربت‌جام) خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه‌سرای ایرانی است که بیشتر شهرت او به دلیل استفاده از شعر فارسی و عناصر موسیقی ایرانی در قالب موسیقی مدرن می‌باشد.

از آثار او می‌توان به آلبوم‌های «ترنج»، «جبر جغرافیایی» و «مطنطن» اشاره کرد، همچنین او با خواندن آیه‌هایی از قرآن حساسیت‌هایی را نسبت به خود پدیدآورد. 

نامجو موسیقی ایرانی را از اساتیدی همچون نصرالله ناصح‌پور در دانشکدهٔ هنرهای زیبا آموخت و پس از ترک تحصیل از دانشگاه به موسیقی تلفیقی روی آورد. او فعالیت خود را در نیمهٔ دوم دهه ۷۰ آغاز کرد و در دههٔ ۸۰ به شهرت رسید. آثار او به‌خاطر آشنایی‌زدایی، دستکاری عمدی در نواهای سنتی و آمیختن عناصر متضاد مورد توجه قرار گرفت. در آغاز، آثار او بدون مجوز رسمی منتشر می‌شد، تا اینکه او در سال ۱۳۸۶،'' ترنج'' نخستین آلبوم رسمی خود را منتشر کرد

از نوشته‌های او« دراب مخدوش»، « چهار مقاله»، « یادداشت‌های ۱۴۰۰ سال شک، بی‌شک» و «یکی غراب تنها (ترجمه‌ی چند هایکو به زبان فارسی)» در نشر ناکجا، پاریس، به چاپ رسیده.

محسن نامجو

Mohsen Namjou

این کتاب مجموعه‌ شعرهای شاهین نجفی است که توسط نشر ناکجا به دو زبان فارسی و فرانسه منتشر شده است.

ازازیل همراه با کتاب گویا با صدای شاهین نجفی منتشر شده است.

Azazel

ازازیل

مرتضی نجفی‌پور مقدم (زادهٔ ۱۹ شهریور ۱۳۵۹) که با نام هنری شاهین نجفی شناخته می‌شود، خواننده، نوازنده، آهنگساز، ترانه‌نویس، تهیه‌کنندهٔ موسیقی، شاعر و نویسندهٔ ایرانی است. او فعالیت در موسیقی را از سال ۱۳۷۹ در ژانرهای رپ و راک آغاز کرد و سپس در سبک هوی متال در کنار دو سبک دیگر، به فعالیت خود ادامه داد

نجفی تا قبل از مهاجرت به آلمان، در سال ۲۰۰۵ میلادی، در ایران، یک خواننده زیرزمینی بود. وی پس از مهاجرت به آلمان، تاکنون به فعالیت خود در موسیقی رپ و راک متال و موضوعات سیاسی و اجتماعی و مدنی ادامه داده‌است. او مدعی است تلاش می‌کند که عناصر شاعرانه و ادبی و اصطلاح‌های فلسفی و سیاسی در ترانه‌هایش حضور داشته باشند. به گفتهٔ نجفی مضمون بیشتر ترانه‌هایش استبداد سیاسی، حاکمیت دینی، فقر، تبعیض جنسی، سانسور، کودکان کار، اعدام، اعتیاد، هوموفوبیا و امپریالیسم فرهنگی است.

شاهین نجفی

Shahin Najafi

Déglutir une araignée au venin brûlant

بلعیدن عقرب با زهری داغ

پویا عزیزی در فارسان متولدشده و در سوئد زندگی می‌کند. او دفترهای شعر خود بانام‌های «علامت بوسه می‌بارد» و «تُهی» را در ایران منتشر کرده و در خارج از کشور نیز مجموعه شعر«بلعیدن عقرب با زهری داغ» «زخمرگ‌های در تبعید» و ترجمه کتاب «۱۲» از الکساندر بلوک را منتشر کرده است. از پویا عزیزی تاکنون مطالب بسیاری در زمینه نقد آثار ادبی و ترجمه شعر جهان به‌ویژه پابلو نرودا منتشرشده است.




پویا عزیزی

Pouya Azizi

کشور من تصویر یه پیرمردی رو داره که از صف پناهنده‌ها بیرون می‌آد و برای این‌که خستگیش رو در کنه روی علف‌ها دراز می‌کشه. روی علف‌هایی که توش یه مین ضدنفر خاک شده. کشور من شبیه اون مادریه که می‌بینه اونیفورم پسرش یه دگمه کم داره. با عجله دگمه رو می‌دوزه وبعدش پسرش رو خاک می‌کنه.

کشور من تصویر یکی از رایج‌ترین فحش‌ها رو داره: ای لامصبِ بدمصبِ سگ مصب!