پوزش‌خواهیِ فروتنانه از هرگونه بدخواهی که تا به امروز در جامعه‌یِ ما روی داده است، خیرخواهیِ راستین برایِ دیگران، نقدِ فرهنگِ خود و نقدِ خود به مثابه برنهاده‌‌‌یِ فرهنگ؛ ــــ هر یک از این کنش‌ها می‌توانند گامِ نخستِ ما برایِ دگریستن باشند. محمود صباحی

این نوشتار دعوتی به مواجهه است؛ مواجهه با این که منابعِ رسمیِ تاریخیِ ما اعلامِ پایانِ انحصارِ طبقاتی و اجتماعیِ پاکی و تقدس و آغازِ برابری و الوهیتِ همگانی را به فتنه و فساد تعبیر کرده‌اند؛ مواجهه با این که مُلّایان و مُلّاپروران از این که زنانْ جنسِ ضعیف و دوم و سوم نباشند، آشفته و خشمناک می‌شوند و آزادیِ زنان را به اباحه‌گری فرومی‌کاهند؛ مواجهه با این که درکِ نیندیشیده شده‌ و سنت‌گرایانه‌ای از اخلاق بر فرهنگ و جامعه‌یِ ما حاکم است؛ مواجهه با این که ما خودْ بیش از همه هم‌دستِ این وضعیتی هستیم که اینک بر ما سیطره دارد؛ مواجهه با این که ما آموزگار یا آموزگارانِ راستین را از پهنه‌یِ اجتماعیِ خود می‌رانیم؛ همان کسانی را که حرفِ بنیادین‌شان این است که خودبین و کوته‌نظر نباشید؛ بل عالم‌بین و بلندنظر باشید.